Lady Little Bug

Dood was ik opeens belangrijk. Honderden gezichten keken naar mij. In honderden ogen lag voor een paar uur mijn leven beschreven. Of beter gezegd mijn dood. Er was veel volk op de begrafenis. Zoveel mensen kwamen me een laatste groet brengen terwijl die tegelijkertijd ook de eerste was. Ze kwamen afscheid nemen van mij, terwijl zij mijn graf hebben gedolven. Allemaal stonden ze daar. Hun geweten te sussen. Hun naam te zuiveren. “Wij zijn geen monsters.”

Ze vermeden elkaar. Ik zag hun schaamte. Voor één keer waren zij het die bang waren voor de buitenwereld. Nu hadden ze mij niet onder controle. In de dood konden ze me niet raken.
Ik zag een paar tranen. Er zaten goede acteurs tussen. Verdriet staat goed, moesten ze denken. “Kijk naar ons. Naar ons verdriet. Wij zijn ook slachtoffers.” Liegend hunkerden ze naar vergeving. Maar mij kunnen ze niet voorliegen. Slachtoffers. Ja. Maar die van mij. Ik zit nu voorgoed in hun hoofd. Als een vlieg die niet valt weg te kloppen. Als een rat die zal blijven knagen. Sluimerend maar altijd aanwezig. En nooit zullen ze me vergeten. Als ze in de spiegel kijken, kijk ik met ze mee. Nooit zullen ze zichzelf vergeven. Dat laat ik niet toe.